Marijke's Wereld

Toen ik van de week wat gedachteloos over de snelweg reed, werd ik ingehaald door een auto met twee meisjes van een jaar of tien achterin. De meisjes hadden besloten om naar alle auto’s die ze passeerden te zwaaien. Moeders bleef braaf links rijden om aan de wens van de meiden te voldoen en dus zag ik twee lachende hoofdjes met enthousiast wapperende handen. Ik moest erom lachen en zwaaide terug. Gezellig! Lees verder »

‘Ik drink nóóit meer’, roept men steevast na een flink avondje doorhalen met alle gevolgen van dien. Want zo wil je je nooit meer voelen en zo wil je je al zeker nooit meer gedragen; die ene kerel in dat hoekje van de kroeg, dat uitdagende dansje op de bar en maar niet te spreken van die val van je fiets. Lees verder »

Het is er weer tijd voor. De jaarlijkse ethische discussie over het krijgen van kinderen. Verstandelijk gehandicapten en psychiatrische patiënten zouden geen kinderen mogen krijgen, prijkt de kop van de krant. Peter van Vollenhoven gaf dit stellig aan tijdens een tv-programma afgelopen week. Lees verder »

Ik zit op zumba. Al een tijdje. Maar ik ga er mee stoppen. En dat heeft een reden. En die reden…Die volgt nu. Lees verder »

Mijn goudvis heeft een beperking. Maar ik accepteer hem zoals hij is. Trouwens, tegenwoordig noem je dat geen beperking meer. Tegenwoordig noem je dat mogelijkheden. Dus ik heb een vis met mogelijkheden. Lees verder »

‘Maar ik wil toch alleen maar wat warmte en gezelligheid?’. Met een knipoog kijkt hij me aan en biedt zijn arm aan terwijl we naar buiten lopen. Deze charmante man vertelde mij nog geen half uur geleden over zijn vriendin. Lees verder »

Een ongewone rij auto’s vormt zich voor mij bij de rotonde die ik nader. Ik steek mijn nek uit en zie een kluitje agenten op de rotonde staan. Aha. Blazen. Slim van ze, want er is een evenement in de buurt. Maar ze maken mij de pis niet lauw, ik heb de hele dag geen druppel gedronken en dus rij ik met een ontspannen lachje langzaam naar voren. Lees verder »

Begrijp me niet verkeerd. We hebben allemaal een keer in zo’n lesauto gezeten, dus allom respect en geduld. Maar érgens houdt het op. En dat is hier. En nu. Lees verder »

Ik wil het al jaren. Al sinds mijn latere puberjaren twijfel, wik en overweeg ik het. Maar nu gaat het dan toch gebeuren. Ik ben zesentwintig jaar en ga het doen. Ik neem een tatoeage. Lees verder »

Vol verbazing en ongeloof neem ik het draaiende en vibrerende object over van mijn buurvrouw. Het draait vol overgave in het rond en is lastig vast te blijven houden. “Je moet hem even tegen je neusvleugel houden, dat is de beste manier om het ultieme effect te testen” zegt de consulente met een knipoog. Lees verder »